Over dollars en dooie geiten en zo

Sinds augustus 2015 is er een visumplicht ingesteld voor Malawi en de kosten hiervan zijn vastgelegd op US$75 per visum. We hebben geen dollars meer op zak, maar het kan vast wel met credit card of andere valuta betaald worden. Niets blijkt minder waar.
”Then we really have a problem”, zegt de immigratie officier.
We worden uitgenodigd om in zijn kantoortje gezamenlijk tot een oplossing te komen. We zitten beide tegenover de beambte en vragen wat de mogelijkheden zijn.
”Dollars, dollars.”
”We don’t have dollars sir, we are from Europe.”

We hebben Zuid-Afrikaanse randen, die worden in veel zuidelijke landen geaccepteerd en we hebben nog een restje euro’ s, maar nee, hij wil dollars zien. Kars legt uit dat de euro net zo’n waardevolle en sterkte munteenheid is als de dollar, zo niet sterker, maar de beambte kijkt moeilijk en schudt zijn hoofd. ” Maybe you can drive back to Milanje (Mozambique) to buy dollars there”, probeert hij.
Ja daaag!
We zijn al uit gestempeld en overigens verkopen de banken in de kleine dorpen helemaal geen buitenlandse valuta weten wij uit ervaring.
We vragen hem hoe ver het aan de Malawische kant naar de dichtstbijzijnde pinautomaat is. We rijden namelijk liever gewoon naar de pin en trekken daar dan het Malawische equivalent van $150 uit de muur. Dat is toch nog bijna veertig kilometer en zonder visum op zak wat lastig. Dus we proberen het nogmaals met onze sterke euro. De man is vriendelijk en kalm en heeft inmiddels de krant opengeslagen om de huidige koers te bekijken. Kars kijkt en rekent met hem mee. $150 is omgerekend €135, maar deze ambtenaar laat er wat vreemde sommen op los. Hij gaat van dollar naar Malawische kwacha en van kwacha naar euro en terug naar dollar, heel creatief komt hij uit op 148 euro. “Nee, nee, we kijken naar wat de dollar waard is in euro’s, punt”, legt Kars kort uit. “Daar hoeven geen kwacha’s aan te pas te komen”. We moeten alles uit de kast halen en hemel en aarde bewegen om die man te overtuigen dat €135 echt genoeg is. We zijn de beroerdste niet en zeggen hem dat ‘ie 140 euro krijgt, dus nog wat extra voor eventuele wisselkosten of zo.
Zelfs een rekenmodule op internet die het in no time uitrekent wordt niet direct geloofd. Hij blijft argwanend, weet niet zeker of de grote baas het zal accepteren en wat moet hij toch met euro’s en waar moet hij die dan inwisselen….?
Simone vraagt uit nieuwsgierigheid of alle toeristen die hier binnenkomen allemaal dollars op zak hebben. Hij zegt dat het niet zijn zaak is hóe mensen aan die dollars komen, het belangrijkste is dat ze ermee betalen…..
Er gaat wat tijd overheen, er wordt druk gerekend tot hij tenslotte dan toch akkoord gaat. Pfff, dat had heel wat voeten in de aarde. We hebben het niet gepast en geven 150 euro. Geef ons maar 10 dollar terug, dan zijn we tevreden (en dus zou hij een nóg betere wisselkoers van ons te pakken hebben!). Maar nee, hij wil ons geen dollars geven…. Wat is het toch dat ze zo van die dollars houden.
Oké, wij rekenen uit wat de waarde van 10 euro in kwacha is en doen het zo, ook goed. Beter voor ons eigenlijk. We mogen het kwacha land eindelijk in. Opnieuw een interessante grensovergang, opnieuw hebben we het gered.

In het zuiden rijden we door de groene heuvels vol met theeplanten waar we uiteraard stoppen om een kop Malawische thee te drinken. Dit doen we in Tyolo bij Satemwa, een grote theeplantage. Ooit begonnen als tabaksplantage, maar inmiddels wordt hier al bijna honderd jaar thee verbouwd. Het blijkt zondag te zijn (geen idee…) en helaas zijn er geen rondleidingen vandaag. We drinken de heerlijke thee in de tuin van het sfeervolle Huntingdon huis wanneer Mr. Kay, de 85 jarige eigenaar van het landgoed een babbeltje komt maken met ons. Hij heeft onze LandRover op de parkeerplaats zien staan en is nieuwsgierig naar ons en ons avontuur. Twee uur later nemen we afscheid. Jammer genoeg, want we hadden er graag een nachtje geslapen, maar het budget laat geen ruimte over voor een enkele overnachting van $375 per nacht…

 

imgp2914

Camellia sinensis

imgp2899

Het Huntingdon House

imgp2903

Detail van de binnentuin

 

 

 

 

 

 

In de buurt van Zomba, de vroegere hoofdstad van het land wandelen we over een bijzonder mooi plateau waar we opnieuw genieten van de ruimte, rust, natuur en de stille en donkere nachten.
Er heerst een vriendelijke sfeer in Malawi. Iedereen zwaait en zegt gedag, we worden overal welkom geheten en er zijn mensen oprecht geïnteresseerd waar we vandaan komen en wie we zijn. De agenten bij de politie controles zeggen enthousiast goedemorgen, vragen waar we vandaan komen en wensen ons vervolgens veel plezier hier, zonder onze papieren te willen zien.
Mensen op straat zeggen sorry tegen ons als de winkel waar we naar binnen willen gesloten blijkt te zijn, de pinautomaat het niet doet of als de zon niet schijnt.
Malawi, één van de armste landen ter wereld. Een dichtbevolkt land met zo’n 18 miljoen inwoners met veel laag opgeleide mensen, aids/HIV is hier een groot probleem (ongeveer 12 % van de volwassen bevolking is besmet), de kindersterfte is enorm en de levensverwachting bij de geboorte ligt op 50 jaar.
 Hoewel een arm land, is het niet zo goedkoop in verhouding tot de andere Afrikaanse landen die we tot nu toe bezochten. De diesel bijvoorbeeld kost hier bijna €1 per liter, al gauw het dubbele van bijvoorbeeld Mozambique.
Kaas is een luxeproduct, verse melk kennen ze niet, brood is meestal van dat witte voorverpakte fabrieksbrood, yoghurt is er alleen in chemische vruchtensmaken en wijn is zeldzaam en duur. In tegenstelling tot lokale gin, bier, zonnebloemolie en zeep. De kleine, donkere, winkeltjes waar het vaak benauwd is en muf ruikt staan er vol mee.
Verse groente en fruit is dan weer een feest, want de markten liggen vol met tomaten, uien, knoflook, kool, aardappels, paprika’s en zelfs tuinbonen, gedopt en al. En voor weinig. Fruit wordt al wandelend verkocht en er komt altijd wel iemand naar ons toe met appels, bananen of papaya’s (paw-paw) als we ergens rondwandelen. Mango’s liggen ook overal, maar die zijn veel te vroeg geoogst; ze zijn klein en zien er niet rijp en lekker uit.

Met die dieselprijs rijden hier logischerwijs weinig personenauto’s rond. Alles en iedereen wordt grotendeels per fiets vervoerd. Een vertrouwd tafereel, machtig om te zien. Als ze het niet lopend op hun hoofd vervoeren, dan met de fiets. De grootste, onmogelijke pakketten gaan achterop; immense zakken vol met graan, aardappels of rijst, houten planken, brandhout, balen riet, zelfs geiten worden op het plankje achter op de bagage drager vastgebonden, levend en wel, om mee te kunnen nemen. Ook zijn er fietstaxi’s, geweldig. Een kussentje achterop zorgt ervoor dat je comfortabel kan zitten en er is een soort van ministuurtje om je vast te houden. Door het zand, de heuvel op en af, het maakt allemaal niet uit.
Wij, met onze grote auto zijn uiteraard rijk en zodra we ergens aankomen zijn we altijd binnen een paar seconden omringd door veel kinderen, bedelaars en uiteraard ’kunstenaars’. Sommigen vragen om lege plastic flessen, maar de meesten roepen meteen ”money!” en houden hun hand in de vorm van een kommetje voor je gezicht. Schrijnend om te zien, begrijpelijk zelfs, maar soms ook wat hinderlijk. Je kan niet rustig iets bekijken, over de markt of door een dorpje wandelen, stoppen bij een brug om wat vogels te bekijken of rustig even onder een boom gaan zitten. Overal staat er meteen een hele meute voor je neus die wat van je wil (geld). Bizar detail is dat de grootste coupure MKW 1000 is, omgerekend € 1,20 . Het maximale bedrag wat je hier kan pinnen is het equivalent van € 50. Pinnen in winkels en bij pompstations is hier een nog onbekend tafereel. Wetende dat het gemiddelde JAARsalaris op ongeveer $ 900 ligt, voelen wij ons soms ook wat ongemakkelijk om bijvoorbeeld zonder na te hoeven denken de tank volgooien en zonder pardon omgerekend €60 uit onze portemonnee trekken.

 

imgp3097

Malawische kwacha ter waarde van €10

imgp2971

hout leverancier

imgp2968

hout per fiets over het Zomba plateau

 

 

 

 

 

 

 

 

Armoede creëert op een of andere manier altijd veel ’gidsen’ en ’kunstenaars’. Ook hier in Malawi zijn er altijd mannen die je willen overtuigen van hun kennis en je graag willen rondleiden in het dorp of de berg op willen begeleiden tegen een vergoeding. Of ze hebben zelfgemaakte ansichtkaarten, houtsnijwerk, sleutelhangers, tassen of kleding, rieten hoedjes, schilderijen, trommels, houten spellen, sieraden, noem maar op. Natuurlijk willen wij de lokale bevolking steunen en aangezien Malawi bekend staat om z’n goede houtsnijwerk kopen we hier en daar wat souvenirs. De terugreis is al langzaam aan begonnen, zo voelt het, dus we mogen souvenirs inslaan (eindelijk ;-)).
We gaan ons visum hier verlengen om nog wat langer te kunnen genieten van al dat moois en de hartelijkheid van de bevolking.
Langzaam trekken we naar het noorden, daarna zullen we omkeren. De knoop is doorgehakt. We zullen via Zambia en Zimbabwe terug naar Zuid-Afrika rijden om vanaf daar de auto te verschepen naar Europa. We schatten in dat dat zo ergens in januari zal gebeuren, maar je weet nooit hoe het loopt.

O ja, en Kars heeft een geitje doodgereden!

Geplaatst in Zuidelijk Afrika.

5 reacties

  1. Leuk verhaaltje, lieve vrienden. Btw..nog enkele dollars te vinden in Zimbabwe, als je snel bent! Dikke kussen van ons beiden.

  2. Lieve mensen, zojuist weer eens “bijgelezen”. Hier gaat het leven namelijk ook gewoon door 😉 Wat veel indrukken moeten jullie verwerken. Wordt je er niet af en toe dol van? Maar ook zoveel moois en warms!
    Jullie besluit, het noordoostelijke deel maar weg te laten en de bak te verschepen, lijkt me wijs en is een soort opluchting voor ons. Geniet en doe kalm aan. Veel liefs van Bri&Jaap

  3. Heerlijk om jullie verhalen te lezen en hoe het jullie vergaat. Elke dag weer een levens les . Geniet er nog maar even goed van en bedankt voor de postcard ?. Lieverds pas goed op jezelf en nog heel veel plezier!!xjes

  4. Hoi Annemarie,
    Fijn te weten dat jij , en velen met jou, zo geniet van onze verhalen. Motiveert ons ook om te blijven schrijven. Leuk!

  5. Wat een prachtige en ontroerende verhalen toch iederekeer weer. Ik geniet er elke keer weer van. Groet en liefs Annemarie

Reacties zijn gesloten.