Mzungu

We leven tussen de toeristen en werken samen met Malawianen. 
Onze taak is eigenlijk vrij simpel. We hoeven de boel niet te runnen, hoeven ook niet te helpen in de keuken, bar of bediening. Er staat hier een goed team die weet wat ze moet doen. Alles wordt geregeld en wij hoeven alleen maar aanwezig te zijn. We houden zeker wel een oogje in het zeil en af en toe springen we even achter de bar, maar meer omdat we dat leuk vinden dan dat het echt nodig is. We praten met iedereen, ontmoeten interessante mensen, delen onze ervaringen met de reizigers die hier komen en luisteren naar hun bijzondere (reis-)verhalen.
 De eerste drie weken van ons verblijf zijn Gary en Katherine met hun kinderen op vakantie in Zuid- Afrika en wij wonen, op hun verzoek, in die periode in hun huis. Hier hebben we de luxe van een en-suite slaapkamer, wasmachine en tv, iets dat we al ruim een jaar niet meer hebben gehad. We missen het absoluut niet, maar toch genieten we er stiekem wel van.

Mayoka Village staat bekend om zijn gratis activiteiten en wij begeleiden deze; kano tochtjes om te gaan snorkelen, boottochten waarbij we een afgelegen vissers strandje bezoeken en waar we van de rotsen afspringen, zwemmen, volleyballen en met de kinderen spelen. Met volle maan gaan we ook het water op om deze vanaf het meer met een cocktail in de hand te kunnen bewonderen en eind oktober organiseren we zelf een Halloween feestje.
 Naast dat we veel mét en tussen de toeristen leven, proeven we langzaam aan ook steeds meer van het lokale leven. We zien hoe een aantal medewerkers woont, brengen af en toe een bezoek aan het schooltje van Gary en Katherine om een idee te krijgen van hoe dat in z’n werk gaat. Ook bezoeken we in een wat afgelegen dorp een school die Philip, één van de stafleden, opgebouwd heeft. Philip leidt ons hier vol trots rond en deelt met ons zijn nieuwe ideeën en zijn nieuwe project. Interne woon mogelijkheden voor de meiden. Vrouwen zijn namelijk de werkers! Zij nemen thuis de huishoudelijke taken op zich, werken op het land, verzorgen de kinderen, halen dagelijks water bij de pomp, doen de was, maken maismeel, koken eten etc.
Om zich echt te kunnen concentreren op hun school, is het beter dat ze daar ook wonen. Omdat ze geacht worden zoveel te werken is de kans groot dat ze thuis niet aan studeren toekomen.
Na het bezoek aan de school gaan we met Philip mee naar zijn huis, waar we verse mango’s uit de tuin eten.

Het lokale leven betekent ook leven met de dagelijkse ongemakken die hier inmiddels een doodgewone zaak zijn. Er is een serieus probleem met de stroomvoorziening waardoor er slechts enkele uren per dag stroom beschikbaar is. Soms hebben we alleen in de ochtend stroom, soms alleen ’s nachts. Vaak is er dus geen licht, geen koude koelingen, kunnen telefoons niet worden opgeladen en ligt het internet er vaak uit, hetgeen vooral balen is voor de mzungu’s aangezien zij dan geen contact met de buitenwereld kunnen hebben. Aangezien ook het water in de kranen aangevoerd wordt door dit eerst in tanks te pompen komt er zeer regelmatig geen water uit de kraan voor de was, douche en toilet. Gelukkig is er een compost toilet en zorgt een heerlijk verfrissende duik in het meer ook voor een schoon gevoel.
Respect voor de medewerkers die zonder mopperen de boel gewoon draaiende weten te houden.
We wandelen door het centrum van Nkhata Bay op weg naar de immigratie voor opnieuw een verlenging van ons visum, de laatste. We kennen inmiddels aardig wat mensen en het duurt even voordat we op onze bestemming aankomen. In Malawi zeg je niet even hallo op afstand. Je vraagt altijd hoe het met iemand gaat en die vraag wordt jou natuurlijk ook gesteld en het nodige handen schudden met drie verschillende handelingen hoort ook daarbij…
We maken een praatje met Beaurah, de dame van het naaiatelier. Sandress, een rastafari die een kleine bioscoop runt is altijd vriendelijk en we hebben erg met hem te doen aangezien hij weinig films kan draaien ivm het stroomtekort. Personeelsleden van Mayoka zien we ook op de markt en omgeving. De souvenirs verkopers laten ons inmiddels met rust. De meesten weten inmiddels dat we geen doorsnee toeristen zijn. Wél mzungu’s.

Het zal lastig zijn dit binnenkort achter ons te moeten laten. Hoewel we ook weer zin hebben op pad te gaan, voelen we ons hier thuis, leven we in een paradijselijke omgeving en hebben we fantastische mensen om ons heen waarvan velen vrienden zijn geworden. Hier komen we zéker terug!

 

dsc00012

De middelbare school van medewerker Philip

dsc00026

Mango’s eten bij Philip thuis

 

 

 

 

 

 

 

imgp3110

Ons huisje

imgp3146

Onze vrienden

 

Geplaatst in Zuidelijk Afrika.

2 reacties

  1. Lieve Kars en Simone.
    Zo te lezen hebben jullie het wel naar je zin en jullie kunnen nooit meer aarden hier.
    Dus terug komen zit er niet in denk ik.
    Geniet maar lekker.
    Hier gaat het goed.
    Kus en knuffel van mij ?

  2. Hallo lieve mensen. Ik schrijf wel vaker wat in het gastenboek maar het komt niet altijd door. Hoe en waarom weet ik niet.
    Zo te lezen is dit wel een geweldige plek waar jullie nu verblijven. Heb het gevoel dat jullie niet meer terug komen.
    Geniet maar lekker. Hier gaat het ook goed, alleen het weer vindt ik minder, ik hou meer van de zon.
    Knuffel van mij.?

Reacties zijn gesloten.