Leerschool

Zaterdagmiddag 17.00 uur. De deur wordt van het slot gehaald, 4 werknemers staan al te wachten met slechts een paar centen in hun hand. Het winkeltje op het erf is er speciaal voor de werknemers. Hier worden basis producten verkocht, zoals zonnebloemolie, bloem, suiker, pasta, scheermesjes, zeep, thee, koffie en uiteraard mielie meel (maïsmeel), maar ook koekjes, tabak en telefoonkaarten. Twee keer per week is het winkeltje open.
De 6 mannen en enige dame die hier werken, wonen ook op Rooiklip, 190 km. verwijderd van Windhoek en zonder eigen vervoer is het anders onmogelijk voor hen om aan levensmiddelen te komen. Een ieder krijgt 3 kilo vlees per week als onderdeel van het salaris. Drank wordt niet verkocht. Verse groente en fruit evenmin. Alle werknemers werken 5 ½ dag per week. Zaterdag wordt er tot 13.00 uur gewerkt en zondag is iedereen vrij. Ze delen op geen enkele manier mee in het dagelijks leven van de farm, er wordt ook geen gezamenlijke (koffie)pauze gehouden. Sterker nog, ze hebben buiten hun lunchpauze om helemaal geen pauze. Zij mogen niet in het restaurant/ bar gedeelte komen, ook niet in het huis van Frans en Hannelore. Dat is op zich begrijpelijk, er moet ook een privéleven zijn.
Ons geeft het een raar gevoel in de onderbuik, dat wij Nederlandse vrijwilligers (lees: blanken) vanaf dag 1 te horen krijgen van Frans en Hannelore: ” jullie horen bij ons”. We mogen het huis in, krijgen toegang tot alle ruimtes, weten alle sleutels te vinden, mogen in de vriezers, koelkasten en opslagruimte komen. Wij ontbijten in de loop van de ochtend met z’n vieren of met de gasten samen (terwijl iedereen moet doorwerken) en kunnen net zoveel koffie en thee drinken als we willen.
Daardoor voelen we ook meteen een afstand tot de Namibiërs. De zwarten werken, de blanken eten, drinken en commanderen. Kars krijgt te horen niet te veel vriendjes met de jongens te worden… Tevens krijgen we de opdracht om als supervisors op te treden hier. Kars van de mannen, Simone van Charlotte, de dame die het huishoudelijk werk doet. We werken samen met hen, maar moeten erop toezien dat ze doorwerken en controleren of ze hun werk goed doen.
Het wordt ook erg negatief gebracht allemaal. Nog voordat we zelf iets ervaren of de kans krijgen om iemand te leren kennen, krijgen we al te horen: ”ze zijn lui, ze snappen niets, kunnen niets, ze maken altijd alles kapot.…” Whmmmmgrr….het kriebelt.
Simone laat vanaf het begin weten geen supervisor te willen zijn. Als nieuwkomeling, vrijwilligster nota bene die hier zelf amper een week is, hier slechts 2 maanden zal zijn, die dan Charlotte moet gaan opdragen hoe ze haar werk moet doen. Buiten dat, zijn we niet met die intentie hier naartoe gekomen. We hebben ervaring in de gastronomie, dat vinden we ook niet erg om te doen, maar we willen zelf ook wel wat níeuwe dingen doen en leren. Staan open voor veel dingen, willen ook zeker wel met lokalen samenwerken, maar op een leuke manier.

De eerste twee weken zijn er gasten en Simone neemt die verzorgende taak grotendeels op zich. Elke ochtend is er een ontbijtbuffet, ’s middags krijgen ze koffie en taart en ’s avonds moet er een diner op tafel komen. Hier is zij de hele dag druk mee en alhoewel het niets nieuws is (op het koken voor betalende gasten na dan) bevalt het wel.

Voor Kars is het iets makkelijker. Frans werkt zelf de hele dag rondom de farm en Kars werkt samen met hem en de andere mannen aan allerlei projecten. Er worden muren gebouwd van bierflesjes, er wordt aan auto’s geklust, hier en daar wordt van alles gerepareerd en er wordt zelfs gejaagd, met succes! Kars vindt het grotendeels wel prima en is de hele dag in de weer.

Na 2 weken zijn de gasten weg en er komen voorlopig ook geen nieuwe. Kars klust door met alle mannen, Simone wordt een soort huishoudster. Vegen, kamers poetsen, wassen, afwassen, de kampeerplekken en het zwembad schoonhouden, de hele dag door. Niet echt iets waarvoor we gekomen zijn.

Hannelore, een Duitse van 75 jaar, besloot 15 jaar geleden haar pensioen hier door te brengen. Zij kocht de farm, kreeg zonder problemen een verblijfsvergunning en begon hier een nieuw leven.
Ze had niet de intentie om een guestfarm te beginnen, maar het idee is ontstaan in de zoektocht naar een manier om geld te verdienen.
Samen met Frans, een blanke Namibiër van 66, met wie ze een vriendschappelijke relatie heeft woont ze hier. Een hardwerkende man, altijd voorzien van sigaret en bier en altijd in korte broek en op blote voeten (”ik ben zonder schoenen geboren”). Samen runnen ze boel hier.
Beide aardige mensen, maar vastgeroest in hun eigen mening is het moeilijk converseren met hen. Of het nou gaat over de manier van werken, het leven in Namibië, hun houding naar zwarte mensen, omgang met gasten of de manier van koken. Zij doen het om hun manier en ”die is goed”. Dit botst regelmatig, met name tussen Hannelore en Simone. Inmiddels zijn er ook geen gasten meer voor wat afleiding en dat valt zwaar. Na een uitbarsting, eigenlijk om niets volgt er een stroef gesprek, met z’n vieren. Simone probeert het opnieuw en gaat met frisse moed verder. Maar het klikt niet; bijna elke dag botst het wel, soms ook nog gevolgd door heftige discussies en een stressende Hannelore die niet wil praten. Na een tweede gesprek besluiten we de farm te verlaten. De verwachtingen zijn te verschillend.
Zij zoeken Europeanen (blanken) die de tent hier willen runnen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Alles draaiende houden, poetsen, koken, de arbeiders zeggen wat ze moeten doen, etc.
Als we uitleggen wat wwoof inhoudt en dat we gekomen zijn om te werken, maar óók om iets te leren en nieuwe dingen te ontdekken, blijkt dat ze geen idee hebben wat wwoof eigenlijk betekent. Een bekende van hen had dit voorgesteld en een profiel op internet gezet, maar zij hebben zich er niet in verdiept. Zij willen ontlast worden in hun werk en hebben geen zin en tijd om energie in ons te steken en ons iets bij te brengen.

Jammer maar helaas. We gaan op zoek naar iets anders!

 

IMGP2543

Het begin van de flessenmuur

IMGP2561

Het eindresultaat

IMGP2546

Detail

Geplaatst in Zuidelijk Afrika.

3 reacties

    • Nog even in Windhoek nu waar de auto een grote beurt krijgt. Daarna zijn er veel mogelijkheden. Zuid Afrika lijkt logisch maar daar is het nat en koud nu. We vinden het lastig om te beslissen. Maar dat komt. X

Reacties zijn gesloten.