Heimwee

Maandagochtend 11.00 uur. Stilletjes rijden we over de M1, Nkhata Bay achter ons latend. Zwijgzaam volgen we de bochtige en heuvelachtige weg naar het noorden. Met een heel dubbel gevoel zijn we ieder in onze eigen gedachten verzonken. Het afscheid was uitgebreid en heftig. De fantastische locatie, het prachtige uitzicht, de kleurrijke zonsondergangen, het magische meer met zijn heldere water wat altijd tot onze beschikking was zijn enkele dingen die we zullen missen. Met een brok in onze keel knuffelen we iedereen vaarwel met de belofte dat we terugkomen, want zeker niet minder zullen we alle lieve vrienden die we gemaakt hebben heel erg missen. Velen vragen ons waarom we niet nu kunnen blijven….. Zelfs de eigenaren bieden ons aan om gewoon nog die laatste week in Mayoka Village door te brengen.
Onze laatste stop is het kleine schooltje van Gary en Kathryn, waar Simone als afscheid vorige week nog pannenkoeken bakte voor de kinderen. We worden doodgeknuffeld en enthousiast uitgezwaaid door de 16 kindertjes en hun leraressen. In iets kleinere schaal gebeurde datzelfde vorig jaar ook toen we van de Asphof in Basel wegreden op weg naar Afrika.

Vastbesloten trekken we verder, want het kriebelt ook wel weer. Lekker op weg, nieuwe avonturen tegemoet, nieuwe ontmoetingen en ontdekkingen. Of houden we onszelf voor de gek….? Wat voelden we ons hier welkom en thuis, op ons gemak ook. Het was zalig op een vaste plek te zijn, zeker na 13 maanden rondgetoerd te hebben. Bij Simone kriebelt het meer dan bij Kars, bij hem voelt het als een soort kater gecombineerd met heftig liefdesverdriet. Hij heeft nog geen zin om achter het stuur te kruipen.

Bij de eerste politiecontrole willen ze een rijbewijs en verzekeringspapieren zien.
”Zal ik net doen of m’n neus bloedt?” vraagt Simone snel en zachtjes aan Kars, terwijl ze met de grootste glimlach op haar gezicht naar de map met papieren zoekt. Ze heeft de autoregistratie kaart al aan de agent gegeven. Hoewel deze om het rijbewijs vroeg, realiseert zowel Simone als de agent niet dat hij de verkeerde kaart in handen heeft. Alles staat er in het Nederlands op, dus begrijpen doet hij sowieso weinig. Hij struikelt over Kars’ naam en hij vraagt hem hoe hij het allemaal uit moet spreken. Hij moet lachen om de harde G klanken en Kash is het beste wat hij van zijn voornaam kan maken. We zijn wat zenuwachtig en lachen (overdreven) hard mee. Het is een aardige agent, hij leunt relaxed bij Simone in het openstaande raam en zij geeft hem de lokale verzekeringskaart die we ruim 2 ½ maand geleden in het zuiden van Malawi kochten voor de duur van 2 maanden…. Zijn ogen glijden over het papiertje en in no time ziet hij de verlopen einddatum.
”Oh my friend, this one is expired”
”Expired?”
”Yes, this was valid until the first of November”.
”No, the first of December”, proberen wij overtuigd.
”No, it says first of November, look” en hij draait het kaartje om de datum die erop geprint staat aan ons te tonen.
01-Nov-16 staat er, weten wij.
” Huhhhh, but we bought an insurance for three months, so that’s a mistake” acteren wij verbaasd en geschrokken.
“Not having a valid insurance is an offense and we need to fine you for that…”
Hij heeft uiteraard gelijk, hij blijft kalm en uiterst vriendelijk en wij zeggen wel 10 keer sorry en beloven de ”fout” zo snel mogelijk te herstellen.
Hij legt ons zelfs nog uit in welke stad we het kunnen regelen.
”It’s a minimum of 10.000 kwacha (€12), please pay with my colleague” zegt hij, wijzend naar de vrouwelijke agent aan de kant van de weg.
”I’m afraid we don’t have that much money” zegt Simone tegen hem en laat een zo goed als lege portemonnee zien. Ze haalt het kleine stapeltje geld dat erin zit tevoorschijn en telt hardop voor de neus van deze immer nog ongelooflijk geduldige man.
“One thousand, two ,three, four, five, six, seven thousand and
one two three four hundred, that’s all we have…..”

”Well, the minimum is 5000 Kwacha for this offense, so you pay five and keep the rest to buy a soda”.
…….
”Okay”
Dit werkt altijd dus we stribbelen niet tegen.

Duizenden kwacha die we er net snel uit hebben getrokken dwalen door onze rugzak.
Kars springt uit de auto en betaalt bij de dame die ook nog een officieel bonnetje schrijft.
De agent wenst ons een goede en veilige reis en zwaait hartelijk als we wegrijden.
“Pffffrfff, whoehoeo, haha, yahoo”
”Goed gedaan” zegt Kars en hij schudt Simone de hand.

Oh yeah, back on the road!!

De bergen komen dichterbij, de strook tussen asfalt en meer wordt breder en groener. Er zijn heuse akkers waar koeien grazen. Bananen plantages, cassave, ananasplanten en allerlei gewassen doen hun best. Momenteel is het mango seizoen en de heerlijke gele en groene varianten zijn overal voor een prikkie te koop.
Een enkele onweersbui hadden we al, maar het is wachten op de echte regens. Wat zal het hier mooi zijn over een paar maanden zeg.
We logeren nog een laatste keer aan het meer op een camping van Nederlandse eigenaren, boven op de berg genieten we van het uitzicht, de missiepost Livingstonia en permacultuur tuinen.
We rijden terug, nu op weg richting Zambia. Ons bezoek daar zal kort zijn, het ziet er naar uit dat het een dure grap is daar, maar daar komen we snel genoeg achter. Daarna naar Zimbabwe, we hebben er zin in, ook om onze vrienden Kris en Patrick die inmiddels in Bulawayo wonen weer te zien.
We sluiten Malawi af met een laatste nacht in een klein dorpje, niet ver van de grens. Ons frauduleuze aangepaste (….) verzekeringspapieren worden helaas niet meer gecontroleerd.

”Blijf staan Simone, B L I J F  S T A A N!”
Simone staat bij de auto als Kars dit roept vanuit zijn stoel.
Hij klinkt zeer kalm en érnstig.
Geen tijd voor grappen of vragen, doen wat hij zegt, dat is wat haar meteen duidelijk is.
”Kom naar achteren”
De verleiding om naar beneden te kijken is groot, maar ze kijkt recht vooruit en luistert naar wat Kars haar opdraagt.
Ze voelt zijn grote hand betrouwbaar op haar schouder wat de situatie nóg serieuzer maakt.
Er van overtuigd dat er een slang onder de auto door op haar afkronkelt gehoorzaamt ze braaf en laat zich leiden, nog steeds niet omkijkend.
Pas als we op veilige afstand zijn durft ze te kijken en waar Simone een enge slangenkop verwachtte, wijst Kars haar op een schorpioen die onder de auto zit. Geïnteresseerd en geïntrigeerd bekijken we samen het beestje, wat een mooi exemplaar zeg. Het is pas de eerste die we zien op deze reis. “Goed gehandeld Kars”, complimenteert Simone. Na het beestje bewonderd te hebben, brengen we hem voorzichtig op veilige afstand.

Als Simone later naar de wc loopt komt ze er nog één tegen en roept Kars. Hij komt kijken en struikelt als hij wegspringt voor weer een andere. In de tuin van het simpele guesthouse waar we kamperen wemelt het van de schorpioenen. We tellen er minstens 6. Het zal vast de regen zijn die ze tevoorschijn doet laten komen.
Na een luidruchtige nacht door de (nestende) reigers om ons heen ontbijten we eenvoudig en vertrekken op tijd naar de grens.

Het is een kleine, door toeristen weinig gebruikte, grensovergang, wat wij als voordeel zien. Het geeft vaak weinig gezeik en het is er altijd een stuk rustiger.

Geplaatst in Zuidelijk Afrika.

3 reacties

  1. Hé lieverds
    Wat een jaar reizen met jullie aan het doen is. Als er al sprake is van een terugkeer naar Nederland dan zal die van hele korte duur zijn denk ik 😉
    We genieten van jullie verhalen en voelen/leven met jullie mee. Geniet van alles wat er nog op jullie pad komt!
    Hele dikke knuffels en kus van ons allemaal.
    ?Hilleke

    Ps: de feleicitaties voor je verjaardag zijn niet overgekomen zie ik dus bij deze nog maar een keer ?Gefeliciteerd ??

  2. Ja ja, jullie wortelen, zoveel is duidelijk. Het is natuurlijk nog veel te vroeg om in evaluerende zin iets te zeggen over wat deze enorme reis met jullie doet, maar dat er van onuitwisbaarheid sprake is wordt steeds meer duidelijk, lieve Simone en Kars. Maar mijn verbondenheid met jullie neemt eerder toe dan af!

  3. Weer eens bijgelezen. Oh jongens, kunnen jullie nog terug? Ik ben heeeel benieuwd hoe dit verder gaat. Wees verzekerd van ons medeleven. Wanneer kunen we een feestje make ter ere van de terugkeer?
    Ons leventje is ook niet saai, maar druk en spannend en altijd vanalles aan de hand. Heel veel liefs en groeten uit Schinznach.
    J&B

Reacties zijn gesloten.