Extremen

Allereerst excuus aan alle trouwe volgers die zo vurig wachtten op een nieuw verhaal. Het internet is zeer gering hier, dus het is er niet eerder van gekomen… maar nu dan eindelijk weer een klein verhaaltje voor het slapen gaan 😉
De foto’s komen er hopelijk later deze week bij.

Ons doel is de kust. De route daar naar toe komt niet door het meest (toeristisch) interessante deel van Zuid-Afrika maar dat vinden we ook niet zo heel erg. Het plan om via Lesotho te rijden, laten we varen aangezien het daar ski seizoen is…brrrrr.
Via het Transfontier Park komen we het land makkelijk en snel binnen. Voor het eerst in maanden hoeven we geen papiertje in te vullen bij de grens, maar worden al onze persoonlijke gegevens gelezen door ons paspoort enkele seconden op een scan apparaat te leggen. De techniek!
In Upington relaxen we een paar dagen aan de rand van de Oranje rivier en in Kimberley duiken we kort in het fascinerende verleden van de diamantmijn aldaar. ”The Big Hole” is ’s werelds grootse met de hand gegraven gat, waar in 1871 is begonnen met mijnen en wat uitgroeide tot de grootste producent van diamanten ter wereld. Vele gelukszoekers met houwelen en hoop trokken naar Kimberley en jaren van graven, zoeken én vinden van waardevolle stenen volgden. In barre omstandigheden werkten iedereen keihard in de hoop een graantje mee te kunnen pikken van de rijkdom die onder de grond lag. De mijn is inmiddels al ruim 100 jaar niet meer in werking en wat er nu nog van over is, is een krater van zo’n 214 meter diep, nog altijd gevuld met waardevolle stenen…

De huidige “Big Hole”

 

 

 

 

 

De toeristische voorzieningen onderweg zijn schaars en in de buurt van Ficksburg slaan we bij een klein bordje met daarop ”guestfarm” af om te gaan kijken. De enorme lap grond is nog niet zo lang geleden verkocht en er wordt druk gerenoveerd en gebouwd. Hmmm jammer. Maar Wijnand, de nieuwe eigenaar, wil ons helpen en biedt ons een kamer aan in een gastenverblijf wat al klaar is. We moeten rekening houden met ons budget en slaan het aanbod vriendelijk af. Hij wil zo graag dat we blijven, dat we, hoewel ze geen kampeerplekken hebben, naast het nieuwe gastenverblijf op het gras mogen kamperen. We krijgen de sleutel van het huis waar we gebruik mogen maken van wc, badkamer en keuken en we krijgen een prachtig uitzicht cadeau.

Na de eerste kennismaking ook met vrouw en kinderen worden we gevraagd of we niet 2 nachten willen blijven. Morgen is er namelijk een braai met vrienden en daar worden we voor uitgenodigd. We nemen de uitnodiging aan en de volgende dag wandelen we over het immense terrein en gaan even ”hallo” zeggen bij de familie. Ze staan net op het punt een ritje te gaan maken over het landgoed. Wij springen achterin de Landrover (uiteraard) en gaan mee. Het landgoed grenst aan de Caledon, deze rivier vormt ook meteen de grens tussen Zuid-Afrika en Lesotho.

This is my property” schreeuwt Wijnand ineens vanachter het stuur in de auto voor ons en geeft een dot gas. De schapenherder tegen wie hij schreeuwt kijkt verschrikt en met grote ogen om en probeert weg te rennen. Hij struikelt omdat de groene deken die hij heeft omgeslagen tegen de kou hem belemmert in z’n bewegingen. Hij probeert z’n schapen en lammeren bij elkaar te houden, maar op het veld rijden de twee auto’s agressief achter zowel de jongen als de schapen aan en drijven ze op deze manier uiteen. Ook de losgelaten honden rennen mee.
De Landrover gaat achter de schapen aan; ”Kom, ons neem un slagtskaap mee” roept de bestuurder, terwijl hij de kudde richting de boerderij drijft. De arme jongen pakt een steen en gooit deze richting zijn kudde in een poging ze de juiste kant op te laten lopen. Hij rent heen en weer, links, rechts, terug, hij moet de auto’s zien te ontwijken, de honden van zich afweren en z’n schapen in de gaten houden. Wanhopig kijkt hij om zich heen. Waar moet hij naartoe? Hij kan niet vluchten, níet zonder z’n beesten!
Wij kijken elkaar aan, niet zo goed wetend wat van de situatie te denken, kunnen niets doen.
Tuurlijk, die knul is op gebied waar hij niet hoort te zijn, waar hij het gras van de buurman steelt, maar om er nou als wilde cowboys achteraan te racen….
Het is overal zo ontzettend droog en in Lesotho is het gras al op. De rivier staat historisch laag wat het makkelijk maakt met schapen en al even over te steken. We vinden het spannend en we moeten er ook wel een beetje om lachen, maar voelen ons wat ongemakkelijk.
Gelukkig laten de heren cowboys het bij een beetje bangmakerij, laten ze de jongen uiteindelijk met rust en rijden we terug naar de boerderij. Zonder schapen!

’s Nachts waaien we bijna uit onze tent; het suist en giert om ons heen, het lijkt wel windkracht 68 en soms voelt het alsof we met tent en al van het dak af zullen waaien. Het is guur en in de verte bliksemt het af en toe. Blij dat het onweer niet doorzet en het enkel bij harde wind blijft, overleven we deze onrustige nacht.
Als we de volgende dag onze reis voortzetten en door de Drakensbergen rijden, kunnen we maar weinig van het mooie berglandschap genieten. Harde wind, regen, dichte mist en zelfs sneeuw! zijn onze metgezellen. Heel toepasselijk wel als we door het dorpje ”little Switzerland” rijden. We besluiten niet te gaan kamperen die nacht en belanden in een backpackers waar we droog en warm kunnen zitten, gezellige mensen ontmoeten en de open haard brandt. Heerlijk!

Winter in Afrika:

 

 

 

 

Ons besluit om Mozambique in te gaan is nog onzeker. Het is er in het midden van het land onrustig. Er is deel wat verplicht in konvooi onder militaire begeleiding gereden moet worden…mmmm lastig….
We willen sowieso naar Malawi, welke route daarheen we zullen kunnen volgen is nog niet helemaal duidelijk. We proberen het nieuws zoveel mogelijk in de gaten te houden, praten met mensen die we ontmoeten, contacteren andere reizigers die deze route (zij het enige tijd geleden) al afgelegd hebben om een beeld te krijgen van de situatie. In het midden van het land schijnt inderdaad de kern van de problemen te liggen. Alle opties blijven voorlopig open.

Eerst naar de kust, naar de zon, naar Durban. Ook hier is de atmosfeer behoorlijk van slag, de Indische Oceaan is wild en de storm die daar die dag over de stad raast is zelfs voor Zuid-Afrikaanse begrippen enigszins abnormaal. Ook hier nog maar 2 nachtjes in een backpacker vertoeven.
Gelukkig is de 2e dag de zon terug en kunnen we weer in korte broek en slippers naar buiten! En de tent laten drogen, want die is stiekem toch wat nat geworden de afgelopen dagen.
In de backpackers ontmoeten we een Zuid-Afrikaan die in Malawi heeft gewoond en veel in Afrika heeft gereisd en met ons de situatie Mozambique bespreekt. Het zuiden schijnt fantastisch mooi te zijn én veilig. Hij laat ons op de kaart zien in welk deel van het land de onrust is en raadt ons aan in een bepaald dorp waar ook veel Nederlanders wonen te gaan praten om de huidige situatie te peilen .
We hakken de knoop door en gaan ervoor; in ieder geval het zuidelijk deel van Mozambique gaan we in! Daar zien we wel weer hoe verder.
Hier volgen we nog even de ”Elephant Coast” verder naar het noorden waar we in St. Lucia getrakteerd worden op zon, zee, hippo’s en krokodillen.
De prachtige kustlijn met de azuurblauwe Indische Oceaan die nog wel wat wild en koud is zullen we voorlopig nog even volgen.

 

.IMGP2782

Geplaatst in Zuidelijk Afrika.

4 reacties

  1. wow jongens, wat spannend. moeilijke situatie voor jullie lijkt me – zo achter op die pick up… gelukkig niks ernstigs gebeurt.
    heel veel liefs van ons allen

  2. Wat een mooie verhalen!! even geleden, maar heb er vandaag even de tijd voor genomen… Ga op je gevoel af, dan komt het altijd goed! “Enjoy the Spirite”
    miss you!!

    gr. WIljan

  3. Zo ,zo, wat een spanning en sensatie allemaal. Omdat we al een tijdje niets gehoord hadden vreesde ik dat er een naar bericht zou komen. Gelukkig gaat het goed met jullie en wat een avonturen weer. Hier gaat het leven ook gewoon door, ik ben inmiddels 70 jaar geworden en heb een mooi feest gehad.
    Gerrit Jan heeft een nieuwe halve knie en is daar van herstellende, wat volgens hem veel te langzaam gaat, hij heeft weinig geduld. Het zomeren wil maar niet doorzetten dus hebben we vandaag even de kachel aan om de kou uit het huis te krijgen. Gelukkig hebben we geen sneeuw.
    Nou luitjes geniet nog verder van de reis en doe in godsnaam voorzichtig.
    Ik kijk uit naar het volgende verhaal en foto’s. Kus xxxxxx

  4. Spannend verhaal wederom! Bezit van land is een lastige zaak, blijkt hier weer. Waarom staat die rivier zo laag? Wie onttrekt er water aan? Lesotho was een groen en vruchtbaar land. Maar jullie reis wordt spannender per maand, lijkt het. Toch naar Mozambique, goed, maar wees voorzichtig, roep ik vanaf een ver verwijderde zijlijn. X

Reacties zijn gesloten.